تبلیغات
علوم زیستی - چقدر با خدمتی که سنت مارتین و دکتر بومون به علم پزشکی کردند آشناییم؟

زیست برای زیستن


 

روزنه معده سنت مارتین

در سال 1822 جوانی می زیست به نام الکسیس سنت مارتین.سنت مارتین فردی سر سخت و یک دنده و میگسار  بود،که از راه صید حیوانات خز دار دریاچه میشیگان امرار معاش می کرد.روزی سنت مارتین با دوستانش در جزیره ای مشغول میگساری بودند که گلوله ای بر حسب تصادف از لوله تفنگ رها شد و زخم وسیعی در شکم وی به جای گذاشت.

حاضران در محل با شتاب به سوی پزشکی که در فاصله 480کیلومتری آنجا می زیست رفتند،آن فرد دکتر بومون بود.دکتر بومون پزشک ارتش در یک قرارگاه نظامی بود.دکتر با دیدن زخم سنت مارتین که به اندازه یک کف دست بود و نیز قسمتی از معده وی هم سوراخ شده بود به حاضران گفت او تا چند دقیقه دیگر خواهد مرد.

سنت مارتین به عمل جراحی تن در نداد اما چیزی که باعث تعجب همگان شد این است که پس از چند ماه بافت های آسیب دیده شکم او شروع به ترمیم کرد و لبه سوراخ دیواره معده را به پوست بدن چسباند.در نتیجه جوش خوردن دیواره معده سنت مارتین با بافت های سطحی بدن وی،مجرای باریکی تولید شد به نام فیستول معدی که به درون معده اش ختم می شد.

دکتر بومون با مشاهده این وضعیت یعنی مشاهده مستقیم فرآیند گوارش نتوانست از آن چشم پوشی کند پس سنت مارتین را متقاعد کرد تا به استخدام او درآید و بعضی اوقات درون معده اش مورد آزمایش قرار گیرد.

دکتر بومون مشاهده کرد که دیواره معده سنت مارتین حالتی مخملی دارد و مایعی مخاطی آن را پوشانده و چینهای پر شماری سطح آن را نا هموار ساخته.هر وقت دکتر بومون تکه ای نان از راه روزنه وارد معده می کرد دیواره آن که بی رنگ بود به رنگ صورتی در می آمد از این گذشته قطرات مایغ مخاطی زیادی سطح درونی نعده را می پوشانید و روی چینهای آن جاری می شد. و پس از چندی اثری از تکه های نان باقی نمی ماند.

دکتر بومون مقداری از مایع معده را به وسیله یک لوله پلاستیکی خارج ساخت که بوی اسید کلریدریک از این مایع متصاعد می شد.وی سپس مقداری از مایع را روی تکه ای گوشت جوشیده گاو ریخت و مشاهده کرد پس از 40دقیقه سطح گوشت کاملا هضم شد.پس از 2 ساعت تار  و پود های ماهیچه به صورت نخهای نازک شناور در می آیند و پس از 10 ساعت،همه اجزای گوشت کاملا هضم شده بود.

دکتر بومون پس از جمع آوری مشاهدات خود نتیجه گرفت پاسخی که معده به غذای بلع شده می دهد ترشح اسید است.

یک روز سنت مارتین که صبحانه اش دیرتر از همیشه حاضر شده بود خشمناک شد.بومون دید که خشمناک شدن سنت مارتین بر فرآین هضم غذای او اثر کند کننده دارد.دکتر بومون متجاوز از 10 سال از معده سنت مارتین به عنوان آزمودن فرضیه های مربوط به هضم غذای آدمی استفاده کرد و اثری به نام ((آزمایشها و مشاهداتی در باره شیره معدی و فیزیولوژی گوارش))منتشر کرد.

سه سال پس از انتشار تحقیقات دکتر بومون،وی و سنت مارتین از یکدیگر جدا شدند. قرار بود جدایی آنها موقتی باشد اما دیگر هرگز یکدیگر را ملاقات نکردند.هر چه دکتر بومون تلاش کرد که وی را متقاعد سازد که برای انجام آزمایش های بیشتری بازگردد بی نتیجه بود. و دکتر بومون پس از بیست سال درگذشت.

سنت مارتین بیش از بیست سال پس از دکتر بومون به زندگی ادامه داد و در سال 1880 زمانیکه حدودا هشتاد سال سن داشت درگذشت.